Για πολλοστή φορά το Δάσος Συγγρού μπαίνει στο στόχαστρο του κεφαλαίου.
Θυμίζουμε ότι η πρώτη ευθεία απόπειρα εμπορευματικής εκμετάλλευσης του Δάσους («αξιοποίηση» και «αναβάθμιση» το λένε) έγινε το 2003, με κυβέρνηση Σημίτη και επί δημαρχίας Τζαννίκου. Τότε που το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης, στη συνεδρίαση της 17.7.2003, ψήφισε κατά πλειοψηφία Προγραμματική Σύμβαση για την «αναβάθμιση του κτήματος» μεταξύ του δήμου, του υπουργείου Γεωργίας και του Ινστιτούτου Γεωπονικών Επιστημών (ΙΓΕ), διαχειριστή του δάσους, κληροδοτήματος της Ιφιγένειας Συγγρού. Απόπειρα, που ναυάγησε κάτω και από την αντίδραση του Μαρουσιώτικου λαού, με τη θερμή συμπαράσταση της δημοτικής παράταξης του ΚΚΕ («Δημοτική Ενότητα») και του «Ριζοσπάστη», που αποκάλυψε και πρόβαλε την επιχείρηση «ιδιωτικοποίησης /τσιμεντοποίησης» .
Νέα «τροχιοδεικτική βολή» δέχτηκε το Δάσος το Δεκέμβρη του 2010, με κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου όταν το ΙΓΕ παραχώρησε τη χρήση του κληροδοτήματος σε πολυεθνική αθλητικών ειδών για τη διεξαγωγή αγώνα ανωμάλου δρόμου την 4.12.10. Το εγχείρημα αυτό πέρασε απαρατήρητο από τη Διοίκηση Πατούλη και τις παρατάξεις των αστικών κομμάτων όχι όμως από τη Λαϊκή Συσπείρωση και το ΚΚΕ, που το ανάδειξε και το κατάγγειλε με ερώτησή του στη Βουλή. Υποχρεώθηκε, έτσι, ο τότε υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων να «διαβεβαιώσει» στην απάντησή του, έστω και υποκριτικά, ότι «το Υπουργείο … είναι αντίθετο σε κάθε είδους ‘’εμπορευματοποίηση’’ της περιουσίας του Ιδρύματος, η οποία και θα αξιοποιείται για το σκοπό των Δωρητών». Αναγνώρισε, επίσης, το ρόλο του – και πώς θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά – «ως μοναδικού πνεύμονα πρασίνου».
Η επόμενη προσπάθεια έγινε το 2013 με κυβέρνηση Σαμαρά (ΝΔ με στήριξη ΠΑΣΟΚ) όταν επιχειρήθηκε η απορρόφηση του ΙΓΕ («συγχώνευση» το έλεγαν) από τον «Ελληνικό Γεωργικό Οργανισμό – Δήμητρα», Νομικό Πρόσωπο εποπτευόμενο από το τότε Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων. Ήταν φανερό ότι ο εξοβελισμός του νόμιμου διαχειριστή θα έλυνε τα χέρια της κυβέρνησης για το προοδευτικό ξεπούλημα του κληροδοτήματος, δάσους και δασικής έκτασης 970 στρεμμάτων. Και η προσπάθεια όμως αυτή προσέκρουσε και πάλι στις αντιδράσεις των εργαζομένων, όσο και του ΙΓΕ, μαζί και της «Λαϊκής Συσπείρωσης».
Η απόπειρα εμπορευματοποίησης του Δάσους επιχειρήθηκε ξανά τον Αύγουστο του 2017, με κυβέρνηση Τσίπρα, μέσω της Περιφέρειας Αττικής προεξάρχοντος του τότε Αντιπεριφερειάρχη Βόρειου Τομέα κ. Καραμέρου και με την ανοιχτή τώρα σύμπραξη της Διοίκησης του ΙΓΕ. Μη κρατώντας ούτε τα πιο στοιχειώδη προσχήματα επιχείρησαν να γράψουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους το σκοπό του κληροδοτήματος και να προχωρήσουν στην τουριστική «αξιοποίηση» του Δάσους μέσω ενός «δικτύου συνεργασίας επιχειρήσεων που στοχεύουν στην ίδια θεματική αγορά», εν προκειμένω την τουριστική, με τον τίτλο «Discover North Athens». Απόπειρα που είχε την τύχη των προηγούμενων ύστερα από τις αντιδράσεις και πάλι, του Μαρουσιώτικου λαού, φορέων της ευρύτερης περιοχής, μαζί και της «Λαϊκής Συσπείρωσης», μέσα κι’ έξω από το δημοτικό Συμβούλιο.
Η απειλή επανέρχεται τώρα δριμύτερη. Προχωρώντας πάνω στις ράγες που της έστρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ η κυβέρνηση της ΝΔ, μαθαίνοντας από τα παθήματα των προκατόχων της, προσπαθεί να είναι πιο προσεκτική. Η ….κυβέρνηση θέλει να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει!
Διακηρύσσει δια στόματος κ. Βορίδη, υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, ότι «το κτήμα [!] Συγγρού είναι ένα κόσμημα που θέλουμε να το εξελίξουμε [!]». Το πώς θέλουν να το «εξελίξουν» γίνεται ολοφάνερο μέσα από μισή μόλις σελίδα δηλώσεων, που έκανε ο εκ των συμπραττόντων στο επιχειρούμενο έγκλημα νέος πρόεδρος του ΙΓΕ, κ. Θυμάκης, με την ευκαιρία της παρουσίασης του νέου Δ.Σ. του ΙΓΕ (βλ. “enypografa.gr” – 3.9.19):
Σε «Αγρόκτημα Πόλης» θέλουν να υποβαθμίσουν ένα δημόσιο Δάσος, όπως το διαμόρφωσε η φύση ένα ολόκληρο αιώνα μετά την υπογραφή του κληροδοτήματος (1921), το οποίο ήδη από το 1991 κηρύχθηκε στο σύνολό του ως «τοπίο ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους» με την υπουργική απόφαση έγκρισης του ΓΠΣ Αμαρουσίου. Ένα «αγρόκτημα» με «τη λογική του ‘’Ελεύθερου Πάρκου [!]’’», κατά το πρότυπο συγκεκριμένων «αλσών», «κήπων» και «πάρκων»!
Ομολογείται ξεδιάντροπα από το νεόκοπο πρόεδρο του ΙΓΕ, υπό το βλέμμα του κ. Βορίδη: «Κινούμαστε στη λογική του Estate Management / Park Management, … με Συμπράξεις Δημοσίου – Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ), Κοινωνική Οικονομία και κάθε μορφή εφικτής συνέργειας προς όφελος του ΙΓΕ και των πολιτών [διάβαζε: ‘’επιχειρηματιών’’]». Τί σχέση μπορούν να έχουν όλα αυτά με το σκοπό του κληροδοτήματος, «να χρησιμεύει εις την μόρφωσιν καλών γεωργών και κηπουρών»; Μόνο σχέση αντιπαλότητας!
Άλλωστε, και εκεί που επιχειρείται να αποκατασταθεί, εντελώς προσχηματικά, μια κάποια σχέση με τον πιο πάνω σκοπό, αυτό γίνεται σε μια προσπάθεια, σύμφωνα πάντα με τις δηλώσεις του κ. Θυμάκη, να μεταλλαχθεί το κληροδότημα «σε χώρο επιμόρφωσης ειδικών» και μάλιστα «σε θέματα που αφορούν ευρύτερα τις εξελίξεις στην “έξυπνη” γεωργία και τη νέα ΚΑΠ», δηλαδή την καταστροφική για τη φτωχομεσαία αγροτιά της χώρας Κοινή Αγροτική Πολιτική.
Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, «άχνα δεν έχει βγάλει» μέχρι τώρα η «πολυσυλλεκτική», αλλά με ενιαία την αντιλαϊκή της στόχευση, δημοτική Αρχή του κ. Αμπατζόγλου. Το ίδιο και οι δημοτικοί της σύμβουλοι, που είχαν ξεσηκωθεί κατά της προ διετίας απόπειρας των ΣΥΡΙΖΑ – Δούρου – Καραμέρου. Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά αφού όλα τα αστικά κόμματα, μαζί και τα στελέχη τους στην Τοπική Διοίκηση, τους ίδιους στόχους υπηρετούν με επίκεντρο τα κέρδη του κεφαλαίου.
Αυτό επιβεβαιώνει και η «ιστορία» του Δάσους Συγγρού: ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και, ξανά τώρα, ΝΔ δεν κουράζονται να ψάχνουν τρόπους για να προσφέρουν ως φιλέτο στο κεφάλαιο το μεγαλύτερο φυσικό Δάσος που έχει διασωθεί μέσα στον πυκνοδομημένο ιστό του Λεκανοπέδιου. Πολύ περισσότερο που, όπως έγκαιρα έχει αποκαλύψει η «Λαϊκή Συσπείρωση», η εμπορική εκμετάλλευση του Δάσους συνδέεται άμεσα με την μετεγκατάσταση του Καζίνο Πάρνηθας στο κτήμα Δηλαβέρη, στο Μαρούσι.
Ένα τέτοιο έγκλημα δεν πρέπει να περάσει. Το Δάσος Συγγρού αποτελεί πραγματικό πνεύμονα πρασίνου, ανάσα ζωής για τα λαϊκά στρώματα αλλά και φυσικού χώρου αναψυχής, ως απέριττου δάσους, για τη λαϊκή οικογένεια μιας πολύ ευρύτερης περιοχής από αυτήν του Μαρουσιού και της Κηφισιά. Μόνο σε μια τέτοια κατεύθυνση νοείται η αξιοποίηση του πνεύμονα αυτού. Στο πλαίσιο αυτής είναι απαραίτητο να γίνουν παρεμβάσεις για μια πιο αποτελεσματική πυροπροστασία και φύλαξή του, για τη διατήρηση και ενίσχυση της δασικής βλάστησης, παράλληλα με την υλοποίηση του σκοπού του κληροδοτήματος στη συγκεκριμένη προς τούτο, γεωργικής χρήσης, περιοχή που διατίθεται. Στο πλαίσιο αυτό απαραίτητη είναι η διευκόλυνση της ημερήσιας αυθόρμητης ή και οργανωμένης (πχ από σχολεία, ΚΑΠΗ κ.ά.) επίσκεψής του χωρίς τεχνικά έργα, που σε τέτοιες περιπτώσεις αποτελούν τον προάγγελο για κερδώες «αξιοποιήσεις». Πολύ περισσότερο που έχουν προ πολλού αποκαλυφθεί, και κάθε τόσο επανεμφανίζονται, οι προθέσεις των εκάστοτε κυβερνήσεων και δημοτικών /περιφερειακών Αρχών για την εμπορευματοποίηση και αυτού του χώρου.
Για να γίνει, όμως αυτό, απαραίτητο είναι οι εργαζόμενοι του Μαρουσιού, αλλά και της ευρύτερης περιοχής, να προβάλουν τώρα την οργανωμένη αντίστασή τους, ώστε να αποκρούσουν «εν τη γενέσει της» τη νέα, πιο επικίνδυνη τη φορά αυτή, απειλή έχοντας κατά νου ότι η «Λαϊκή Συσπείρωση» θα βρεθεί και αυτή τη φορά αταλάντευτα στο πλευρό τους.-
