Ήμουν ελεύθερη και ωραία, όταν πεζοδρομήθηκε το κέντρο του Αμαρουσίου. Αυτές οι μικρές πέτρινες πλάκες μου φαίνονταν, τότε, τόσο χαριτωμένες και θεώρησα ότι προσέδιδαν κάποια ρετρό διάσταση στο χώρο. Για να γίνει, βέβαια, αυτό το έργο πέρασε αρκετός καιρός και άφησε πίσω του τις σχετικές παράπλευρες απώλειες, όπως δρόμους σκαμμένους, λακούβες που δεν έκλεισαν ποτέ, τρύπες στους δρόμους που έκλειναν και ξανάνοιγαν με την πρώτη βροχή, πλάκες που ξεκόλλησαν σε λίγο ή περισσότερο καιρό και τέτοια συναφή.
Εκείνη την εποχή, το μόνο πρόβλημα που έβρισκα με τα παραπάνω ήταν η δυσκολία μου να περπατήσω με τακούνια, πάνω σε αυτές τις μικρές πέτρινες πλάκες και να προσπεράσω τις σχετικές κακοτεχνίες. Περνώντας τα χρόνια και αφού έγινα πλέον μητέρα τριών αγοριών, 2, 6 και 8 ετών η έξοδος από το σπίτι για βόλτα στο Μαρούσι έγινε extreme sport. Ακούγεται συναρπαστικό, αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς. Θα το διαπιστώσετε από την περιγραφή μιας συνηθισμένης μέρας, για να βρεθώ με τα πόδια, μαζί με τα παιδιά, στο κέντρο του Αμαρουσίου.
Ξεκινώντας από το ύψος της οδού Συγγρού, διασχίζω τον πεζόδρομο προς την Κηφισίας. Συχνά, υπάρχουν μαζεμένα κλαδιά και γεμάτοι κάδοι με σκουπίδια, τα οποία δεν μαζεύονται τόσο τακτικά σε εκείνη την πλευρά του Αμαρουσίου, προς Μελίσσια, καθώς είναι σε δεύτερη μοίρα για το δήμο, όπως έχω διαπιστώσει τόσα χρόνια. Φτάνω στην πεζογέφυρα, στην οποία τις περισσότερες φορές δε λειτουργεί το ασανσέρ, με αποτέλεσμα να πρέπει να πάρω το καρότσι με το μωρό αγκαλιά για να ανεβοκατέβω τις σκάλες, προσέχοντας, ταυτόχρονα, τα δυο μεγαλύτερα παιδιά μου. Αφού, αισίως, κατέβουμε από τις σκάλες και περάσουμε απέναντι, υπάρχει το μαρτύριο του πεζοδρομίου.
Παλαιότερα δεν είχα παρατηρήσει ότι στα πεζοδρόμια στο Μαρούσι, δεν υπάρχει χώρος να περάσεις με καρότσι. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να ανεβοκατεβαίνεις από το πεζοδρόμιο στο δρόμο για να βρεις χώρο να κυλήσεις το καρότσι. Εξυπακούεται, βέβαια, ότι ο κίνδυνος να σε παρασύρει κάποιο αυτοκίνητο είναι αυξημένος, πόσο μάλλον να έχεις ταυτόχρονα με το καρότσι και άλλα δύο παιδιά.
Από την Περικλέους κατεβαίνοντας από Πεύκη, αλλά και από την Κηφισίας προς το εμπορικό κέντρο του Αμαρουσίου , δεν υπάρχει ούτε ένα πεζοδρόμιο που να μπορεί κάποιος να διασχίσει άφοβα χωρίς να χρειαστεί να κατέβει στο δρόμο για να προσπεράσει διάφορα είδη εμποδίων, όπως ξεχασμένα έργα σε εξέλιξη, λακούβες, δέντρα που έχουν φυτευτεί στο κέντρο ενός μικρού πεζοδρομίου και πολλά άλλα.
Εάν δεν υπάρχουν οι υποδομές για την απλή περίπτωση μιας μητέρας με παιδιά και καρότσι μωρού, τρομάζω στην ιδέα να σκεφτώ τι πρόβλημα αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος με κινητικό πρόβλημα ή ένας ηλικιωμένος που θα θελήσει να περπατήσει μόνος του στο δρόμο. Εάν κρίνω βέβαια από την 70χρονη μητέρα μου, που αποπειράθηκε κάποιες φορές να βγει βόλτα για τα καθημερινά της ψώνια στο κέντρο του Αμαρουσίου και βρέθηκε φαρδιά πλατιά τη μία έξω από το Σπύρο Λούη, λόγω των αμάζευτων απορριμάτων στο πεζοδρόμιο, τα οποία δεν μπόρεσε να υπερπηδήσει και την άλλη πάνω στους όμορφους πεζοδρόμους, όταν μπλέχτηκε το μπαστούνι της στην ξεκολλημένη πλάκα, ένα μόνο μπορώ να σκεφτώ: ότι παραμένουν στο σπίτι τους κλειδωμένοι από φόβο μην πέσουν και τσακιστούν.
Για γέλια ή για κλάματα δεν ξέρω!
Αυτό, όμως, που αναρωτιέμαι είναι αν εσένα, Μαρουσιώτη, Μαρουσιώτισσα, σου θυμίζουν κάτι όλα αυτά;
Είναι αυτή η πόλη που θέλεις να ζεις εσύ και η οικογένειά σου;
Τι μπορείς να κάνεις για να αλλάξεις αυτήν την κατάσταση;
Αντίθετα τι μπορείς να κάνεις για να παραμείνει ίδια ή να χειροτερέψει;
Όλες οι επιλογές είναι στο χέρι μας. Ας αποφασίσουμε ο καθένας από την μεριά του ποια είναι αυτή που επιλέγουμε να υπηρετήσουμε!
Ο υποψήφιος Δήμαρχος Αμαρουσίου Γιάννης Νικολαράκος και ο συνδυασμός του «Πάθος και Λύσεις για το Μαρούσι» έχουν επιλέξει.
Να γίνει το Μαρούσι μια όμορφη πόλη, φιλική για τους πολίτες του!
Ασιμίνα (Μίνα) Τσιούνη
Υποψήφια δημοτική σύμβουλος με το συνδυασμό «Πάθος και Λύσεις για το Μαρούσι» του Γιάννη Νικολαράκου
