Καθώς η πρωτεύουσα έχει υπερκορεστεί από τον πλεονάζοντα αριθμό αυτοκινήτων, ο οποίος είναι μεγαλύτερος από αυτόν που μπορεί να σηκώσει το οδικό της δίκτυο, οι οδηγοί έχουν και έναν επιπλέον εφιάλτη εκτός από την κίνηση στους δρόμους: την ανεύρεση μιας θέσης στάθμευσης.

Ο ανελέητος νόμος της προσφοράς και της ζήτησης τίθεται σε εφαρμογή και σε αυτό τον τομέα, έχοντας ως αποτέλεσμα την εκτόξευση των τιμών μιας υπόγειας θέσης στάθμευσης στην Αττική, σε επίπεδα μεγαλύτερα από την τιμή ενοικίασης ενός διαμερίσματος.

Στην Αθήνα, το οδικό δίκτυο έχει σχεδιαστεί να σηκώσει 2 εκατομμύρια αυτοκίνητα και καθημερινά καλείται να διαχειριστεί 4-6 εκατομμυρία οχήματα. Από αυτά τα 4-6 εκατομμύρια αυτοκίνητα, τα 2,5 μπορεί να κινούνται ταυτόχρονα καθημερινά, λένε συγκοινωνιολόγοι. Και πού παρκάρουν όλα αυτά; Οπου βρουν είναι η απάντηση που δίνουν διάφορα γκρουπ όπως και των κατοίκων περιοχών που φωτογραφίζουν τους πιθανούς και απίθανους τρόπους που βρίσκουν οι συμπολίτες τους για να βολέψουν (παράνομα) τα αυτοκίνητά τους, ξεβολεύοντας τους υπόλοιπους.

Στο Μαρούσι (Παράδεισος) μια θέση 10 τ.μ. σε πιλοτή νοικιάζεται για 300 ευρώ τον μήνα, ενώ με 400 ευρώ βρίσκει κανείς 28 τ.μ. στον Χολαργό. Στα 250 ευρώ τον μήνα το πάρκινγκ στη Γλυφάδα, στα 200 ευρώ μηνιαίως στην Καλλιθέα, στη Νίκαια, στον Αλιμο, ενώ στη Βάρη βρίσκουμε διπλή (40 τ.μ.) θέση στάθμευσης, η οποία ενοικιάζεται προς 584 ευρώ τον μήνα, με τον ιδιοκτήτη να ζητά προπληρωμή του ετήσιου ποσού, ήτοι 7.000 ευρώ. Σε κάποιες περιοχές, θέση δεν υπάρχει ούτε για δείγμα κι έτσι ο κάτοικος αναγκάζεται να κάνει κύκλους με το αυτοκίνητό του μέχρι να βρει θέση. Αλλιώς, θα διπλοπαρκάρει, κλείνοντας κάποιον και ρισκάροντας να μη βρει το αυτοκίνητό του, αφού θα το έχει πάρει γερανός. Ετσι, κάτοικος εξιστορεί ότι αναγκαστικά κοιμήθηκε στο (διπλοπαρκαρισμένο) αυτοκίνητό του για να μην πάει άυπνος στη δουλειά την επομένη ψάχνοντας πάρκινγκ.

Στα πεζοδρόμια

Στην Αθήνα της μόνιμης κυκλοφοριακής ασφυξίας, οι ειδικοί συμφωνούν σε κάτι απλό: δεν χωράνε άλλα αυτοκίνητα. Κι εδώ και χρόνια δείχνουν προς τα δίκυκλα ως τη λογική διέξοδο. Καταλαμβάνουν λιγότερο χώρο, κινούνται πιο ευέλικτα, παρκάρουν θεωρητικά ευκολότερα. Στα χαρτιά, η εξίσωση μοιάζει αλάνθαστη. Στην πράξη, όμως, σκοντάφτει σε ένα παράδοξο που βλέπει όποιος περπατά στο κέντρο: ούτε καν οι μηχανές έχουν πού να σταθμεύσουν. Η συζήτηση δεν είναι θεωρητική. Μελέτες αστικής κινητικότητας που επικαλούνται επιστήμονες του χώρου δείχνουν ότι μία θέση στάθμευσης αυτοκινήτου μπορεί να φιλοξενήσει έως και πέντε δίκυκλα αν διαμορφωθεί κατάλληλα. Με άλλα λόγια, αν μέρος του οδοστρώματος και των θέσεων ελεγχόμενης στάθμευσης προσανατολιστεί στα δίκυκλα, η πίεση στον δημόσιο χώρο θα μπορούσε να μειωθεί αισθητά. Αυτός είναι και ο λόγος που οι ειδικοί επιμένουν: λιγότερα Ι.Χ., περισσότερα δίκυκλα, διαφορετική κατανομή χώρου.

πηγή:protothema.gr

πηγή φωτό:protothema.gr