Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 το Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΤΕ αποφάσισε να κατασκευαστεί ένα επιβλητικό κτίριο στο Μαρούσι για να στεγάσει όλες τις διάσπαρτες υπηρεσίες του Οργανισμού.
Λίγα χρόνια αργότερα διενεργήθηκε ο πανελλήνιος διαγωνισμός σε δύο φάσεις. Η πρώτη με ελεύθερη συμμετοχή έληξε στις 4 Νοεμβρίου 1970 και προκρίθηκαν 12 ομάδες μελετητών σε σύνολο 28. Η επόμενη φάση έληξε στις 23 Απριλίου 1971 και μια οκταμελής επιτροπή επιστημόνων ανέλαβε να επιλέξει την καλύτερη πρόταση.
Πρώτο βραβείο δεν δόθηκε και η εκπόνηση της μελέτης για την ανέγερση του Διοικητικού Μεγάρου ανατέθηκε σε ομάδα μελετητών που πήρε το δεύτερο βραβείο.
Ήταν η ομάδα των αρχιτεκτόνων του Πλάτωνα Μασσέλου, Γρηγόρη Μαυρομμάτη και Δημήτρη Νάκου που τελικά ανέλαβαν και την υλοποίηση του μεγαλόπνοου σχεδίου. Η πρότασή τους προέβλεπε πολυώροφο κτίριο σχήματος «αστέρος εν κατόψει».
Στις 11 Φεβρουαρίου 1972 ο “Ταχυδρόμος” δημοσιεύει την είδηση για το νέο κτίριο που θα στέγαζε τις υπηρεσίες του ΟΤΕ.
«Και δεύτερον ουρανοξύστη των είκοσι ένα ορόφων αποκτά η Αθήνα. Όχι, όμως, διά στέγασιν γραφείων διαφόρων εταιρειών, όπως ο ανεγερθείς παρά το τέρμα Αμπελοκήπων υπό της οικοδομικής επιχειρήσεως “Αλβέρτης-Δημόπουλος”. Ο νέος ουρανοξύστης θα προορίζεται δι’ αποκλειστικήν χρήσιν του ΟΤΕ, θα ανεγερθή κοντά στο Μαρούσι, έναντι ακριβώς του εργοστασίου “Ήβη”, και θα συγκεντρώση όλες τις υπηρεσίες του Οργανισμού Τηλεπικοινωνιών Ελλάδας».
H μακέτα, το τοπογραφικό, η κάτοψη και η τομή της πρότασης που επελέγη για το Διοικητικό Μέγαρο ΟΤΕ. Τελικά ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1974, με μερικές τροποποιήσεις στο αρχικό σχέδιο. Σε ένα οικόπεδο εμβαδού 52 στρεμμάτων σχεδίασαν κτίριο συνολικής δόμησης 64.785,10 τ.μ. και τα έντυπα της εποχής αποκαλούσαν το εγχείρημα ουρανοξύστη.
