Ο Γιάννης Γκαγκαλούδης υπήρξε παίκτης της ομάδας μας τη διετία 2010 – 2012, κατά την οποία δέθηκε με το σύλλογο και αγαπήθηκε από τους οπαδούς της ομάδας μας.
Το 2019 αποφάσισε να γυρίσει πίσω στο Μαρούσι και να κλείσει εδώ την πραγματικά τεράστια καριέρα του.
Δεν ήρθε όμως για να κολλήσει ως κομπάρσος τα τελευταία του μπασκετικά ένσημα. Γεννημένος πρωταγωνιστής, ο Γιάννης Γκαγκαλούδης ενθουσίαζε κάθε αγωνιστική με την παρουσία του στο γήπεδο.
Με απίστευτα ποσοστά ευστοχίας και πάθος εφήβου, οδηγούσε την ομάδα μας από νίκη σε νίκη μέχρι να την ανακόψει η πανδημία του κορονοιού.
Βρήκαμε με τον αειθαλή Γιάννη Γκαγκαλούδη και κάναμε μαζί του μια όμορφη συζήτηση:
Καλησπέρα Γιάννη. Επιστροφή στο Μαρούσι. Μίλα μας για αυτό.
Καλησπέρα σας. Επιστροφή ναι. Αν και εγώ ουσιαστικά δεν έφυγα ποτέ μάλλον μέσα μου. Πάντα ρώταγα πάντα μίλαγα με τους φίλους μου εδώ και κυρίως υπήρξαν και προφητικές δηλώσεις όπου είχα πει ότι κάποια μέρα θέλω να γυρίσω και να κλείσω την καριέρα μου στην ομάδα που τελικά αγάπησα περισσότερο από κάθε άλλη.
Τι άλλαξε από το 2010 έως το 2019; Τι βρήκες γυρίζοντας;
Ένα πράγμα που δεν άλλαξε και χαίρομαι πολύ είναι η παρέα. Η οικογένεια. Οι καθημερινές όμορφες στιγμές. Σίγουρα αυτά όλα έχουν εξελιχθεί γιατί πλέον εδώ και 5 χρόνια την ομάδα την τρέχουν άνθρωποι διαμάντια που δεν έχουν σκοπό να βγάλουν λεφτά από το Μαρούσι αλλά να δώσουν όπως δίνουν λεφτά ώστε να νοικοκυρέψουν τον σύλλογο και την «καμένη γη» που άφησαν οι προηγούμενοι. Αυτή τη στιγμή το Μαρούσι είναι από τις πιο σταθερές ομάδες σε όλα τα θέματα και εμπειρικά σας λέω ίσως και καλύτερη από ομάδες της Α1.
Πάμε στο κεφάλαιο υποδομές. Πες μας τι γνώμη σου γιατί είσαι και προπονητής του εφηβικού τμήματος.
Εδώ μπορούμε να μιλάμε για ώρες. Και πρέπει. Αυτό που με γεμίζει χαρά και αισιοδοξία είναι ότι όλοι εμείς που βρισκόμαστε στο σύλλογο και πάνω απ’ όλα η διοίκηση έχει ως πρώτο και κυριότερο σκοπό την άριστη λειτουργία των ακαδημιών και την τροφοδότηση της πρώτης ομάδας. Για παράδειγμα φέτος στην Α2 υπάρχει ο Ορφέας, ο Σπήλι, ο Κουλιος. Παιδιά δικά μας. Η μεγαλύτερη επιτυχία μας είναι ότι εν μέσω κορονοιού φέτος ήρθανε πάρα πολλά νέα παιδιά και επειδή είμαι καθημερινά στο γήπεδο σας λέω ότι δυστυχώς έχουμε πει όχι σε πάρα πολλά ακόμα λόγω κορονοιού. Στόχος όλων και φυσικά και δικός μου είναι σε λίγα χρόνια ο σύλλογος να είναι αυτόνομος και να συντηρείτε από τις δικές του ακαδημίες κάτι που δεν είναι δύσκολο εφόσον εμείς έχουμε και ένα κλειστό που βάζουμε όλα τα παιδιά μας μέσα.
Τα όνειρα και οι φιλοδοξίες σου στα 43 ποια είναι;
Κοίτα να δεις το Μαρούσι για μένα πλέον είναι το σπίτι μου. Η οικογένεια μου και της κόρης μου που σας λέω ειλικρινά ότι αν έκανα το λάθος και έφευγα μπορεί να με καθάριζε γιατί είναι πιο Μαρουσάρα από μένα. Βλέπετε παίζει και στην ομάδα στα Junior. Οπότε το όνειρο μου είναι να καταφέρω αν και δεν είναι αυτοσκοπός μας να πάω με τα υπόλοιπα παιδιά την ομάδα εκεί που της αξίζει αν είναι να παίξω και μια χρονιά και μετά να σταματήσω. Οι φιλοδοξίες μου είναι μέσα από το σύλλογο να εξελιχθώ και προπονητικά και κάποια μέρα να μπω σαν coach στο προπονητικό team και να συνεχίζω να προσφέρω την δουλειά και την αγάπη μου στο σύλλογο.
Κάτι που θες να πεις στον κόσμο;
Μάλιστα. Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος. Ξέρω νιώθω βλέπω ότι ο κόσμος με αγαπάει και αυτό είναι αμοιβαίο. Υπάρχει μια σχέση πολλών χρόνων ανάμεσα μας οπότε θέλω να πω να στηρίζουν αυτήν την προσπάθεια να είναι δίπλα μας. Να ξαναδώ το γήπεδο γεμάτο όπως πέρσι με την Ερυθραία και γενικά να ξαναγυρίσει στο γήπεδο όταν με το καλό ανοίξουν.
Σας ευχαριστώ πολύ. Μαρούσι είμαστε!
