Ο Ρεπόρτερ Γαρύφαλλος ξαναχτυπά.
Το προηγούμενο άρθρο του για τους αντιδημάρχους της πόλης, έτυχε της ευρύτατης αποδοχής των αναγνωστών μας.
Με το σημερινό του άρθρο, περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα όσα συμβάινουν στο Μαρούσι.
Απολάυστε τον:
Οι ανάγκες του ρεπορτάζ με οδήγησαν σε εργατικές κατοικίες του Αμαρουσίου, όπου στην μικρά πλατεία της γειτονιάς, στήνουν αυτοσχέδιο θέατρο, το οποίο ονομάζουν «Θέατρον Φτώχιας».
Η ώρα ήτο 5 απογευματινή. Εις την πλατείαν, εσχηματίζετο ημικύκλιον από γυναίκας, παιδία, και μεγαλύτερους έως πρεσβύτας. Οι περισσότεροι, εκάθηντο επί καρεκλών, ελάχιστοι ήταν όρθιοι, ενώ παιδία διέτρεχον τον χώρο, πάνω κάτω, τα περισσότερα με πατίνια. Τρεις ή τέσσαρες γυναίκες, χειροκροτούσαν από μπαλκόνια, ιστάμενες ως χελιδόνες εις τας φωλεάς των. Η προσοχή μου εστράφη σε μεγαλοκοπέλα, που ευρίσκετο στο κέντρο του ημκυκλίου, επί οιονεί βάθρου από καφάσια. Κρατούσε εις την μία χείρα της κασετόφωνο και εις την άλλη, πλακάτ με τεράστια φωτογραφία του Δημάρχου. Την ανεγνώρισα, ήτο η Φρωσούλα, θερμή οπαδός Αμπατζόγλου. Εκ του κασετοφώνου ηκούετο γνωστή λαϊκή αοιδός και η Φρωσούλα τραγουδούσε συγχρόνως:
Καινούργια αρχή
με σένα μαζί
μου δίνεις φτερά
πετάω ξανά
Δια του άσματος, υπηνίσσετο ότι ο ανασχηματισμός του Δημάρχου, θα αποτελέσει καινούργια αρχή και δια την ιδική της ζωή και όχι μόνον δια τους οκτώ ωφελούμενους αντιδημάρχους.
Καινούργια ζωή
με σένα μαζί
σου οφείλω πολλά
υπάρχω ξανά
Συνέχιζε το άσμα η Φρωσούλα, δακρύεσσα και ασπαζόμενη τη φωτογραφία του Δημάρχου. Ομολογουμένως είχε ταλέντο πρωταγωνίστριας, δικαιώνοντας έτσι την προφητείαν, ότι κατά την Νέαν Εποχήν, πρωταγωνιστής θα είναι ο πολίτης. Σημειωτέον ότι, εις το παρελθόν, η Φρωσούλα υπήρξε θύμα ψευδών υποσχέσεων, αφού είχεν αρραβωνισθεί μικροκάπηλον τινα, όστις πληροφορηθείς ότι δεν είχε μετρητά, την παρήτησεν, αφού δωρεάν την εξέθεσεν εις τας κακολογίας κάποιων φιλοψόγων γυναικών του Αμαρουσίου.
Ενεφανίσθη μετά, μικρή ομάς κοριτσιών, δίκην χορού αρχαίας τραγωδίας, και με ιερατική φωνή έλεγον:
«Εμπρός Γιώργο ξεπρόβαλλε με πόζα αρχηγού, τα βροντερά τα λόγια σου να ακουστούν παντού!»
Την παρουσίαν του έκανε τότε νεαρός, όστις όπως με επληροφόρησαν ήτο απόφοιτος Πολυτεχνικής σχολής, πλην όμως εδούλευε ντελίβερι αφού ευτυχώς είχε μικράν μηχανή, την λεγόμενη και παπάκι. Ούτος θα υπεδύετο τον επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης, Γεώργιον Καραμέρον.
Ανέβη εις το μικρόν βάθρον, έχοντας εις τας χείρας του φανάρι. Εστάθη επ ολίγον σιωπηλός, και ύστερον, με βροντεράν φωνή είπε:
-Σας έχω νέα! Σαράντα επτά τα ρουσφέτια! Ως εδώ! Ψήφο ζητάω!
Ηκούσθηκαν χειροκροτήματα τα οποία όμως, δια αυστηρού νεύματος ο νεαρός εσταμάτησε. Ατενίζων το άπειρον ως εάν να ατένιζε το αδιόρατο μέλλον, άρχισε με εκφραστικότατη φωνή το τραγούδι…
–Φύσηξε ο αέρας και καθάρισε
ήλιος λες και τέλειωσε ο χειμώνας
Βγήκα μια βόλτα μπρος στον Δήμο βρέθηκα
στάθηκα κι απόμεινα κοιτώντας…
Πριν να τον χορτάσουνε τα μάτια μου
τον άρπαξε θαρρείς το λεωφορείο
κι έμεινα να κοιτώ καθώς χανότανε
κι έφτανε ως το κόκαλο το κρύο…
Νύχτες τώρα ψάχνω στη Διαύγεια
μήπως και μου κληρωθεί το λόττο
Φίλοι έρχονται με βρίσκουνε
και μου λένε Γιώργο μου τι πίνεις κόφτο
Θρίαμβος! Θερμά χειροκροτήματα απέσπασε ο ρόλος του, και ζητωκραυγές εσηκώθησαν στον αέρα. Σε όλο το ημικύκλιον, αλλά και από παράθυρον εις αυλόπορταν, από χαμόγειον εις ανώγειον, ηκούεντο «Μπράβο!».
Ανέβη ύστερον επί του βάθρου, χαρίεσσα νεαρά, μετ’ ιδιορρύθμου κομψότητος ενδεδυμένη, η κόρη της κυρα Χρίσταινας, στακτερόξανθος, υψηλή, και λιγνή. Φορούσε κίτρινες γόβες και εκράτει χονδρόν βιβλίον.
«Εγώ μόνο ξέρω, πόσο δύσκολο είναι σε ένα Δήμο ανδροκρατούμενο μια γυναίκα να πάει μπροστά» φώναξε.
Ηκούσθη αίφνης φωνή ερχόμενη από το ημικύκλιον «Κυρ Αλέκο, πού είσαι κυρ Αλέκο;». Εις εκ των θεατών καλούσε ούτως άλλον λαϊκόν ηθοποιόν, που είχε τον ρόλο του Αντιρρησία. Κάτω από χειροκροτήματα, εβγήκε ο κυρ Αλέκος εστάθη ενώπιον της κόρης και ρώτησε:
-Ποια είσαι;
Η κόρη, θωπεύουσα με το βλέμμα και σχίζουσαν με την γλώσσαν, απάντησε σε ρυθμό χιπ χοπ:
– Είμαι η βασίλισσα του δράματος
η αρχή του θαύματος
Είμαι μια ιδέα που αν την καταλάβεις
θα πας να μεταλάβεις
Δεν είμαι εγώ ένας απλός δήμαρχος σε βιτρίνα … Εγώ είμαι η Μαρίνα!
-Και πού πας με τις κίτρινες γόβες αγάπη μου; ρώτησε ο κυρ Αλέκος γελώντας
Έπεσε βαθιά σιωπή. Ωχ αμάν! Πλησίασε τον κυρ Αλέκο η κόρη, τον κοίταξε με αυστηρό βλέμμα και είπε:
-Πολύ αέρα έχετε πάρει μερικοί στο χωριό. Και ό,τι θέλω θα φοράω και όπου θέλω θα πάω. Ο καθένας να κοιτάει την δική του δουλειά. Κι εσύ; με τι μούτρα με κατηγορείς; Παρ’ το Κάμα Σούτρα στο κεφάλι να χαρείς!
Και κατέβασε το χονδρόν βιβλίον που κρατούσε, με δύναμη επί της κεφαλής του.
Πετάχτηκε τότε, από το γελαστό ημικύκλιον η μόνη θυμωμένη, η σύζυγος του κυρ Αλέκου η λεγόμενη όπως έμαθα και «γλωσσοκοπάνα» και είπε στην κόρη «Και θες να βγεις και Δήμαρχος τρομάρα σου!».
-Που ξεφύτρωσες κι εσύ και τολμάς να μιλάς για την πριγκίπισσα; Οι τριτοδεύτερες πληθύνατε, είστε μάστιγα πια! απάντησε η ατρόμητος κόρη, και κοιτώντας ξανά τον κυρ Αλέκο, συνέχισε:
-Ναι ουί μον αμούρ! Και στις εκλογές θα κατέβω και θα αφήσω την δικιά σου καραφλή να με βλέπει στον θώκο και να ενθουσιάζεται τότε,
και να κουνάει την ουρά της σαν σκυλί. Άρα τα είπαμε, τα εμπεδώσαμε.
Τώρα σκύψε το κεφάλι και προσκύνα με!
Ουδέποτε είδα τόση ενέργεια και λαμπερή παρουσία. Περιττό να πω, ότι η Μαρίνα έκλεψε την παράσταση, και εάν δεν την έκλεψε ακόμη, θα την κλέψει στο μέλλον.
Ένιωσα την ανάγκη να της πω «Προχώρα! Δεν μπορείς τώρα να έχεις αυτό που θέλεις, αλλά ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ, ίσως το μπορέσεις μια μέρα!».
Άφησα την γραφική γειτονιά, έχοντας τις καλύτερες εντυπώσεις. Πήρα τον μακρύ δρόμο. Από ανοιχτό παράθυρο ακούγετο μουσική ραδιοφώνου. Ήταν το παλιό τραγούδι των Πελόμα Μποκιού «Γαρύφαλλε Γαρύφαλλε κανείς μας δεν ξέρει ποιος είσαι». Χαμογέλασα. Άλλα ρεπορτάζ με περιμένουν.
