Τα κεντρικά γραφεία μεγάλης αλυσίδας καταστημάτων ηλεκτρικών ειδών, που στεγάζονται στο Μαρούσι, «επισκέφθηκαν» μέλη της ομάδας “Ρουβίκωνας” καταγγέλλοντας τις συνθήκες εργασίας στην εταιρεία. Συγχρόνως, κάλεσαν τους πολίτες σε απεργιακές κινητοποιήσεις και πορείες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο.
Όπως αναφέρεται σε σχετικά ανάρτηση του Ρουβίκωνα: «Οι εργαζόμενοι στην πραγματικότητα βρεθήκαμε άοπλοι και ανέτοιμοι στην μεγαλύτερη επίθεση της άρχουσας τάξης μετά τον πόλεμο: την δεκαετία της κρίσης και των μνημονίων. Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ ο κοινωνικός αναβρασμός, ειδικά ανάμεσα στο 2010-2012 έφτασε στο ζενίθ, σε επίπεδο εργατικών αγώνων η κατάσταση έμεινε παράλογα υποτονική. Αν κάτι έλειψε ήταν ο μαχητικός εκείνος συνδικαλισμός που παράλληλα με τις κοινωνικές μάχες του πεζοδρομίου και των πλατειών θα έμπηγε το μαχαίρι στην καρδιά της αστικής τάξης: στα συμφέροντα της. Ποιος να το πίστευε ότι απέναντι σε μια τέτοια επίθεση τόσων ετών, με τα εργατικά δικαιώματα να εξαφανίζονται δεν θα είχε προκηρυχτεί μια γενική απεργία διαρκείας που θα παρέλυε την χώρα και θα έδινε το μοναδικό χτύπημα που θα έκανε ελληνικό κράτος και διεθνή παράγοντα να ανατριχιάσουν: το σταμάτημα της οικονομικής μηχανής του καπιταλισμού.
Έχουμε ήδη μπει στην μεταμνημονιακή περίοδο. Η κρίση έχει τελειώσει. Όχι γιατί επέστρεψαν τα χαμένα δικαιώματα ή γιατί έρχεται κάποια νεφελώδη ανάπτυξη. Αλλά γιατί μνημόνια και κρίση είναι πλέον κανονικότητα, είναι το παρόν και το μέλλον μας όσο παραμένουμε “αποκεφαλισμένα κοτόπουλα” στις ορέξεις των αφεντικών και των κρατικών ελίτ, ντόπιων και διεθνών.
Αν θέλουμε να δούμε τι σημαίνει αυτή η νέα κανονικότητα δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε στον πάτο του βαρελιού. Και πριν την κρίση οι νεολαίοι, κάποιοι ανειδίκευτοι και πάνω από όλους οι μετανάστες βίωναν τον εργασιακό μεσαίωνα σε μικρά και μεγάλα αφεντικά. Σε αυτή τη συνθήκη είναι σήμερα το μεγαλύτερο μέρος των μισθωτών ακόμα και στα πάλαι ποτέ “προνομιακά” πεδία των μεγάλων ή/και διεθνών αφεντικών του τομέα των υπηρεσιών και της λιανικής. Διεθνείς κολοσσοί, όχι κάποια “πεταμένη” αποθήκη σε μια φτωχογειτονιά, έχουν κάνει καθεστώς τον νέο εργασιακό μεσαίωνα.»
